dag 3: we komen om te kijken, maar eigenlijk zijn we een bezienswaardigheid

There we are again, back in the hotel. Maar laten we bij het begin beginnen. Eerst ontbijt, waar vanochtend inmiddels 3 van die wafelmachines stonden. Want ja, dan denk je dat choaches wel gaan zeggen:'eet een appel!', maar die zijn hier zo chemisch dat ze dat zelf ook niet doen en liever een wafel en donuts eten. Na het ontbijt gelukkig weer aan de slag met het oefenen van de presentaties. Buiten, want het was het 29 graden vandaag. Het ging echt prima. Wat zijn het toch een kanjers.

• Na een uurtje vond iedereen het wel genoeg en mochten ze nog even 5 minuten verstoppertje doen, waarna we hoopten binnen 5 minuten te kunnen vertrekken, maar dat werden er toch 25. Telkens als we compleet beneden stonden, was er iemand zijn zonnebril vergeten of lag er toch nog en fietshelm op een van de  kamers. Daar gingen we op de fiets, tour St Louis. Nadat we een stukje gefietst hadden, kwamen we terecht in een wijk met peperdure huizen. Ook al hadden we nog zo met de coaches afgesproken om ons niet te gedragen als van die ordinaire 'oh, oh Cherso' mensen, konden we het niet laten om toch even de wijk in te fietsen, ook al werd er nadrukkelijk gemeld dat de hele wijk private property was waar tresspassing niet toegestaan was. Gigantische huizen met Griekse pilaren langs prachtige lanen met hele hoge oude bomen.

• Na een tijdje daar onze ogen uit te hebben gekeken, was het wel weer genoeg en vertrokken naar een park. Even een lesje geschiedenis tussen door (thanks to coach Mariksa), hier was in 1904 nog een wereldtentoonstelling, waar allemaal goede kunstenaars uit landen uit de hele wereld kunstwerken voor maakten. Daar kochten we in de tourist information een tosti met kip, terwijl iedereen tegelijkertijd zijn verzamelde flesjes(van alle cola en andere frisdrank), vulden. We picknickten aan de rand van een meer, met onze voeten hangend in het water. Echt heerlijk, vooral als je bedenkt dat het onwijs heet was hier. Genieten!!!

• Na hier een poosje te hebben gezeten, gingen we maar eens op huis aan om de spullen voor de pit area te gaan halen. Die pitarea moest vandaag worden opgebwoud. In de pit-area zaten ook allemaal jongeren voor de FTC(voor kinderen vanaf 15), junior FLL(van 6-9) en de FRC (voor studenten, die echt interessante robots mogen gaan maken). Coaches Floor Jaen en Mariska vonden het wel een goed idee als de leiding voor het inrichten even overgedragen zou worden aan de junior coach, Eva. Dat ging opzich wel prima. Eerst maar even de tent op zetten. Al leek het heel moeilijk, toch kregen we het voor elkaar de stand in een uur redelijk op te bouwen met zijn allen, waarbij de kids ook nog tijd vonden om te socializen. Iedereen viel bijna van zijn stoel, zo apart en cool vonden ze het dat wij daar met fietsen kwamen aanzetten. Geweldig! Overal kwamen mensen vandaan om te vragen of wij echt de mensen  van de fietsen waren. Ook de kroontjes gingen er hard doorheen. Nog geen anderhalf uur na aankomst waren ze al geheel verdwenen.

• Toen dat allemaal gebeurd was, mochten we naar de minst leerzame en weinig inspirerende opname van 'wouldn't it be cool if...', waarbij kinderen een eigen uitvinding moesten doen ofzo. Niemand begreep het echt. Gelukkig bracht het wel de gelegenheid om even te gaan slapen, dat hadden we hard nodig.

• Na ons middagslaapje vlogen we nog even langs de supermarkt. En daarna aten we een hapje bij de Panda express in Union station. Union station is een enorme hal, die ooit dienst deed als stationshal, maar die nu gevuld wordt een een winkelcentrum.

• Nu zijn we weer terug in het hotel. We zijn morgen al tussen 11:00 en 12:00 (= 18.00 uur bij jullie in Nederland) aan de beurt met al de presentaties, dus er wordt nog druk geoefend. Maar het gaat goed. Alles teksten zitten er behoorlijk in, dus we hebben er alle vertrouwen in dat ze gaan knallen.