Fietsen door New York

Vanmorgen ontbeten we in de achtertuin van het appartement waar de jongens slapen. Nog een beetje koud, maar met onze truien aan ging het prima.

Toen met de bus naar downtown. Na een korte uitleg bij de bicycle-store gingen we onderweg met een gids voorop (Jesse) en een gids achteraan (Daniel). Fietsen door downtown New York gaat PRIMA! Jesse wist leuke anekdotes te vertellen en spitste de verhalen vooral toe op alle Nederlandse geschiedenis. We kwamen op plekken waar je lopend, met de metro of met een bus nooit zou komen en iedereen had er al snel heel veel plezier in.

Over de Brooklyn Bridge was heel spectaculair en in de wijk aan de overkant (DUMBO) lunchten we in een prima italiaanse deli. Pizza, sandwiches, alles was overheerlijk en niet duur. Na de lunch keerden we terug op Manhattan via de Manhattan Bridge en kwamen we in Chinatown. Een korte ronleiding te voet leidde via een ondergrondse tunnel waar vroeger illegaal alcohol werd gestookt naar een aantal winkeltjes waar de vreemdste zaken werden verkocht. Een was helemaal gevuld met allemaal vreemd snoep (Watts up sloeg gretig in!), de andere winkel verkocht vooral thee, gedroogde zeedieren (van zeekomkommers tot haaienvinnen) en kruiden.

De tocht eindigde rond 17:00 en we namen de metro om nog wat te gaan shoppen. Een outdoor winkel en de adidas shop vulden de tijd tot 19:00. We begonnen honger te krijgen. Gelukkig hadden we tijdens de fietstocht al meerdere leuke straatjes om te eten gespot. Mariska vond in een daarvan een perfect restaurant, waar ze in het Frans werd aangesproken. Het eten was er niet duur maar heerlijk, de bediening was prettig en we zaten er ook nog heel erg gezellig. Een aanrader!

Na heerlijk gegeten te hebben, namen de we de metro om Times Suare nog even te bekijken. Een rare wereld, maar wel indrukwekkend. De dag eindigde in de zoete vanillelucht van de M&M store. De metro bracht ons thuis.
Nu lekker slapen en morgen nog een dag Manhattan onveilig maken

New York

We zijn veilig aangekomen in New York! We haalden ons vliegtuig op het nippertje want Floor had zijn koffer ZO vol gepropt dat er 12 Lb uit moest. Toen dat gelukt was,was zijn boardingpass weg, die bleek te zijn weggegooid door de groundcrew. Als een speer (voordringen) door security ("sorry, excuse me, sorry") n vervolens rennen naar de gate waren nodig om het vliegtuig nog te kunnen halen. Het laatste stukje van de vlucht was geweldig: met het uitzicht op het Vrijheidsbeeld en op Manhattan. We lunchten op het vliegveld en namen de bus downtown. Helemaal vol, maar wel met een geweldig uitzicht. De B&B ligt geweldig en alle kamers zijn gezellig. We besloten laat te gaan eten na de uitgebreide en late lunch. Voor dinner streken we neer bij famous "Simone's Soul Food Restaurant". Morgen de fietstocht.

World Festival = over,...

Vanavond vertrokken we met onze grote bus richting het city museum voor een feestelijke afsluiting,...althans,.....we WILDEN vertrekken.
Toen we net met z'n allen in de bus zaten en Jan het parkeerterrein af wilde rijden werden we aangesproken door de hotel security. Of we echt wel nu de weg op zouden gaan. "hoezo, nu?"

Nu er een tornadoallarm was uitgegeven!

DAT waren die rare loeiende geluiden dus die we vanuit de verte hoorden!

Jan had de bus nog niet gekeerd of de eerste hagelsteen (model golfbal) raakte het dak van onze bus.
Met een hels kabaal van de hagelstenen reden we snel de parkeergarage van het hotel in. Een ENORM onweer brak los en downtown was binnen enkele seconden aan ons zicht onttrokken.

Gelukkig was de bui van korte duur en konden we even later alsnog vertrekken.

Het City Museum is eigenlijk niet echt een museum, zo bleek. Het is meer een hele grote speeltuin door een gebouw heen. We begonnen met all-you-can-eat-pizza, gevolgd door een uur klimmen en rennen.
Thuisgekomen werd er TOCH nog even een half uurtje gezwommen, de tassen werden ingepakt en de robot uit elkaar gehaald. Morgen vertrekken we naar New York!

Het hele team heeft elkaar de afgelopen week natuurlijk heel goed leren kennen. Wie doet nou watt tijdens zo'n trip? (binnenkort is deze pag ook voorzien van foto's)

Emile is de ervaren FLL-er in het team, samen met Demian. Emile kan het hele team inmiddels makkelijk aansturen. Als VTO-leerling en door de MUN spreekt Emile makkelijk, dus de groep leunt taaltechnisch soms even op hem. Verder is Emile stil en rustig. Emile kan liegen alsof het gedrukt staat, want als de technische jury hem vraagt hoeveel punten de robot kan halen, antwoord hij glashard: 280. Terwijl het team dat eigenlijk nooit goed opgeteld heeft.
Flip is onze andere leugenkunstenaar. Flip vertelt doodleuk herinneringen aan fantastische gebeurtenissen die nooit plaatsvonden. Flip is een van de twee jongens aan de tafel en Flip is daar heel erg goed in. Hij is diplomatiek en weet gedaan te krijgen wat anderen niet lukt. Flip kan goed samenwerken met Toon. Flip gaat verhuizen, dus hij sluit hiermee zijn FLL-cariere af. Een goed voorbeeld van stoppen op je hoogtepunt!
Demian is samen met Emile de meest ervaren leerling. Demian knuffelt graag mascottes en is hierbij zelfs ZO fanatiek dat ze zich inmiddels verstoppen als ze hem aan zien komen. Demian verwart soms juryleden met mascottes want Demian vond het nodig om tijden de prijsuitreiking werkelijk ALLE juryleden op het podium een "hug" te geven. Demian neemt op de meest verrassende momenten de leiding in het team en doet dat dan geweldig goed. Verder houdt Demian van plakband, vooral om mensen mee in te rollen.
Matthijs praat veel. Dat zal hij wel van zijn broers hebben geleerd, die doen dat ook. Matthijs maakt zich onsterfelijk door tijdens de onderzoekspresentatie als oud opaatje te roepen dat Vroeger alles beter was."
Matthijs wordt hierop vaak gequote, al wordt alleen zijn intonatie en stem gebruikt, de tekst word vervangen door elke willekeurige andere tekst. Marga is onze meest actieve, energetische pupil. Marga zorgt goed voor mascotte KERMIT (die inderdaad OOK door Demian wordt geknuffeld) en Marga lacht veel. Dat doet Laura ook, alleen Laura maakt daarbij een ander geluid. Laura is lang, en dat zal iedere Amerikaan die haar tegenkomt haar dan ook vertellen ook! Laura is de koningin van de rare ideeen en opmerkingen, die over algemeen grenzen aan briljantie. Toon is de andere "tafelheer". Toon is eigenwijs maar hij legt de jury wel haarfijn uit hoe alle software in elkaar zit, of hij daar nou een laptop bij heeft of niet! Toon kan snel denken en kan erg goed bouwen en ontwerpen. Wiebe komt altijd verrassend uit de hoek. Hij spreekt iedereen aan, of het nou op straat is of in een winkel of tijdens een wedstrijd. Wiebe vindt het leuk om zijn moeder te plagen door expres de klemtoon van Engelse woorden verkeerd te leggen en Wiebe fietst graag met de hele groep samen, maar dan net even een stukje verderop. Dan onze dromer Max. Vergeet gerust wat we aan het doen waren met het team. Max heeft mooie dingen gemaakt voor het team, zoals TH1 en TH2 bordjes en de thermometermissie. Max is al in NY geweest en van hem hebben we geleerd dat er altijd over rijen staan. Belangrijke voorkennis dus! Thomas lijkt wel meer van de hele reis te genieten dan ieder ander. Vooral de baseball was zijn ding. Thomas wordt zenuwachtig als zijn tekst verandert, zelfs als hij minder hoeft te zeggen. Als laatste is er de juniorcoach Eva. Eva vult alle gaten die vallen tussen de coaches en het team feilloos op. Ze zorgt als een moeder voor Kermit en spoort het team aan als er gewerkt moet worden. Eva schrijft stiekeme brieven aan de organisatie over de coaches. Ze legt de gevoelige plek van coach Floor bloot en vindt hem dan niet alleen "schattig", maar begint hem dan ook te fotograferen. Eva maakt sowieso veel foto's.

Dag 6: Fietsenoverdracht Bikeworks en prijsuitreiking

Vanmorgen fietsten we door een leuk stukje van St. Louis naar de workshop van Bikeworks. Parken, mooie huizen, bosrijk. Zo kan St. Louis dus ook zijn.

Floor was speciaal extra vroeg opgestaan om de finales van de FTC te gaan bekijken en sloot snel bij ons aan. Bij Bikeworks aangekomen leverden we de fietsen in (zonder verder ceremonieel) en kregen we een korte rondleiding door het prachtige oude gebouw (een oude koetsenfabriek).

Na bikeworks gingen we nog even terug naar de gezellige markt waar we 's ochtens al langs waren gereden. Een bewoner wist ons te vertellen dat het practisch de enige plek in de stad is waar je fatsoenlijk vers voedsel kunt kopen. We kochten ingredianten voor lunch (stokbroden, kaas, tomaat, ham en belegden onze eigen sandwiches. Ze waren HEERLIJK!

Om 13:30 uur namen we plaats bij de prijsuitreiking. Er werden heel veel prijzen aangekondigd en uitgereikt, in iedere categorie steeds een derde, tweede en eerste plaats.
Met gespitste oren luisterde het hele team bij iedere aankondiging naar de kleine hints die de presentatoren in de omschrijvingen verstopt hadden.
Zo ging het steeds maar door,....derde is geworden,....de tweede plaats is voor:.....
Bij de eerste plaats verloren we steeds de hoop,...eerste zouden we toch niet worden op een onderdeel,...toch?

Mechanical design awards. Toch wel echt een stokpaardje van het team. Echter de presentatie was voor ons gevoel de slechtste presentatie van de drie,...dus,....
En toen gebeurde het,......

De presentatrice begon voor de eerste prijs te vertellen over hoe ALLE teamleden meegebouwd hadden. Over hoe slim het ontwerp in elkaar zat en hoe feilloos de twee robotonderdelen aan elkaar gekoppeld meerdere missie uit konden voeren. De robots Barry en Cherry werden genoemd maar toen was het team al halverwege het podium. Dit waren wij! Dit is Watts up!

WE HEBBEN DE EERSTE PRIJS VOOR HET ROBOTONTWERP GEWONNEN!!!!!!!

Na afloop van de ceremonie werden natuurlijk veel handen geschud en iedereen bedankt. Van de organisatie kregen we meteen onze juryrapporten terug en wat bleek?

We waren voor de core values in ALLE DRIE de categorieen genomineerd voor een prijs! Sterker nog, op ALLE onderdelen van de core values (een stuk of 15) scoorden we de maximale waarde!
Van de Nederlandse juryleden begrepen we achteraf dat het fietsenproject echt heel hoge ogen had gegooid en dat niemand er omheen kon dat dit echt het allerbijzonderste was dat een team had laten zien tijdens het world festival, maar dat er geen twee hoofdprijzen naar hetzelfde team konden gaan. Uiteindelijk was na lang beraad besloten dan maar de designprijs toe te kennen en niet de core values.

We verlieten de zaal pas als een van de laatste, omdat we nog een tijdje hebben staan napraten met Scott Evans, de bedenker van de legomissies ieder jaar. Hij gaf ons nog een paar goede hits over de baan volgend jaar.

De overwinning wordt nu gevierd in het zwembad, zometeen gaan we naar het eindfeest. Met de auto, want die fietsen zijn bij hun echte eigenaar.

Dag 5: Robotwedstijden (kort verslag)

Heb je na zo'n dag als gister nog wel weer zin om NOG een keer helemaal hyped up een dag lang door een conferentiecentrum te dwalen?

JA!

De adrenaline komt vanaf het moment dat je de gigantische PIT area instapt vanzelf.
De dag werd een afwisseling van programma's verbeteren op de oefentafels en wedstrijden (3 totaal).
De wedstrijden waren mooit verspreid over de dag.
Hieronder een filmpje van de eerste wedstrijd:

Hieronder een filmpje van de tweede wedstrijd.

Hieronder een filmpje van de derde wedstrijd.

De eerste wedstrijd ging niet heel goed, maar gaf wel hoop. De fouten die de robot maakte waren bekende fouten en makkelijk te corrigeren. We scoorden 150 punten.
De tweede wedstrijd ging een stuk beter. Toch nog wat ongeluk hier en daar, maar alleen de laatste missie mislukte echt. Eindresultaat 191.
Voor de laatste wedstrijd was de eindmissie helemaal geperfectioneerd. Al bij de eerste missie ging het echter mis. We kwamen precies tegelijk met onze tegenstanders bij de ratten aan, en onze arm bleef precies vast zitten toen we tegelijk "vochten" om de rat te pakken te krijgen.
De chaos die ontstond toen de eerste missie terug wilde rijden naar de basis maakte verder scoren vrijwel onmogelijk.
Met 191 punten eindigden we op de 29e plaats van in totaal 78 teams. Niet heel goed, niet heel slecht maar het belangrijkste is dat we bij de top 40% zitten. Dat is een belangrijke voorwaarde om voor een prijs in aanmerking te kunnen komen.
Op de fiets terug waren we al een beetje aan het "afkicken" maar het voelt geweldig.
Watt een evenement.
Watt een beleving.
Watt een fantastsiche sfeer.
Watt heeft het team het samen geweldig gedaan!

We gaan zo naar een uitverkochte baseball wedstrijd van de cardinals.

De baseball wedstrijd was echt een belevenis. Het is voor Amerikanen echt een familie-uitje en je komt dan ook echt van alles en iedereen tegen. We zaten helemaal bovenin het stadion waar je welliswaar een prachtig uitzicht hebt over het veld en de stad. We zagen het langzaam nacht worden. Jammer was dat de wind wel vrij spel heeft daar. De laatste twee innings besloten we dus alvast naar beneden te lopen en ook vanaf de rand van het veld was het uitzicht spectaculair. De St. Louis Cardinals wonnen de wedstrijd verplettered met 15 tegen 1. Thuis gingen we snel naar bed, maar natuurlijk moets er eerst nog even worden nagepraat op de kamer van de meiden.

Dag 4: presentaties

Al om half 8 zat het hele team aan het ontbijt. Extra vroeg, want we zouden onze presentaties hebben om 11:00, 11:20 en 11:40. Nog voor we vanmorgen vertrokken uit het hotel namen we de core values presentatie en de technische presentatie voor de laatste keer door. De tekst zat er inmiddels goed in, we oefende voor de laatste keer om moeilijke vragen van de jury te beantwoorden, het MOEST gewoon lukken.
De fietstocht naar het America's center begon inmiddels een gewoonte te worden. "Hey Wattsup? where are you from? " Waarop 14 oranje uitgedoste fietsers hard beginnen te juichen en joelen "Holland!"
Bij onze PIT was het inmiddels een gekkenhuis. Teams stonden in de rij om door ons gekroond te worden (we delen de PHILIPS kroontjes uit) en we waren voor FLL-begrippen laat (want de PIT gaat al om 07:00 open,....SLIK!)

Nadat we de PIT nog wat verder hadden opgepimpt met wat oranje vlaggen en posters, konden we in de rij voor de presentatiezaal. Jan Mariska en Floor "backed off" want de jury wil absoluut geen inmenging van de coaches zien. Eva nam haar taak als juniorcoach direct weer op en moedigde het team goed aan. Demian en Emile deden de rest. Voor de presentaties begonnen steeg niet alleen de spanning, maar zeker ook de concentratie bij het team. Stilletjes werden op de grond in een cirkel oefeningen gedaan om de concentratie nog verder te bevorderen Yoga? Magie? nee: WATTS up!

Toen werden we binnengelaten. Situatieschets: in een grote conferentiezaal zijn met rode gordijntjes 3 "hokjes" gecreeerd met steeds twee juryleden. Je loopt na iedere presentatie naar het volgende hokje.
Als eerste de ondezoekspresentatie. Mooi, want daar voelde we ons het meest zeker over. Een kleine domper was dat we pas vanmorgen vroeg van Floor gehoord hadden dat er geen beamer in de zaal aanwezig zou zijn, je moet echt ALLES zelf meenemen! We besloten de jury gewoon onze laptop voor de neus te planten. We begonnen,...het ing goed, het zelfvertrouwen groeide en we zetten de beste presentatie neer die we ooit gaven in het Engels. De presentatie was eigenlijk net zo goed als in het Nederlands, de jury lachte om de grapjes. Was onder de indruk van de powerpoint en de vragen die we kregen hadden we deels goed geoefend en deels konden we het prima zelf af. De coaches zaten achterin het "hokje" en spaken achteraf van "zippenvel en gaven ons "thumbs up's". YEAH! de eerste klus geklaard!

Toen de technische presentatie. Hier voelden we ons het minst zeker over, want we hadden het het minst vaak geoefend. We troffen het niet. Het hokje bleek drie mannen te bevatten met weinig gevoel voor humor. Toen bleek ook nog dat we TOCH de laptop mee hadden moeten brengen (die werd snel gehaald).
Toen de jury na onze uitleg eigenlijk niet veel vroeg, brak Demian het ijs; "do you have any questions for us?" PRIMA! Het gesprek begon te lopen. Toch ging het pas echt vloeiend toen Emile achteraf voor de tweede keer over omniwielen begon. We plakten er nog wat tijd aan vast en uiteindelijk was het toch een heel aardig verhaal geworden.

Kers op de taart was de core values presentatie. Het team moest even wachten voordat ze naar binnen mochten. De groepssfeer werd meteen teruggevonden in een kring op de grond, een peptalk van Emile en Demian en wat korte spelletjes. We werden naar binnen geroepen. Het begon met een groepsopdracht. Het team straalde! Dit was precies wat ze geoefend hadden op zondagochtenden. De opdracht werd prachtig uitgevoerd. De taken werden verdeeld, er werd een planning gemaakt, het resultaat was leuk, WOW!
Ook de uitleg bij de poster liep gesmeerd. Het werd nog mooier bij het beantwoorden van de vragen. ALLES werd uit de kast gehaald om indruk te maken op de jury.

Een zucht van verlichting,..... we waren klaar.
Gek,...het resultaat van maanden werk, binnen een uur kwam het allemaal langs.
Ons gevoel zei ons dat de eindscore iets moest zijn als: onderzoek 10, techniek 8, core values 9.
Als we het woord niet zouden uitkotsen omdat het hier te pas en te onpas gebruikt wordt dan zouden we zeggen: "AWSOME!"
Het team bedankte junioscoach Eva, door haar (traditiegetrouw) helemaal in tape te wikkelen.

Lunch werd pizza en rauwe worteltjes (aparte combinatie) voor de deur van het america's center. Lekker in de zon.
s 'Middags werden twee oefenrondes met de robot gereden. Er moest nog wel wat worden aangepast, dus Flip en Toon bleven aan de robot werken, terwijl de anderen de binnenstad even gingen verkennen. In de blog van morgen meer over de robot.

Om 18:00 werden we verwacht in het honkbalstadion voor de opening ceremonies. We fietsten er relaxed heen en kwamen vrij laat aan. We aten eerst wat, ijs en drinken was gratis. Vervolgens bleek de oefenwedstrijd van het jeugdteam van de cardinales toch leuker om naar te kijken dan het podiumpje vol dansjes en toneelstukjes. We kregen te horen dat we niet behoren tot de teams die een revisit kunnen verwachten van de juryleden. We concludeerden dat we dus waarschijnlijk niet in de prijzen zullen vallen.

Terug in het hotel werd het zwembad onveilig gemaakt maar we waren deze keer niet de enige. Al snel lag er meer water naast het zwembad dan er in.

Morgen de robotwerstrijden. hopelijk overtreffen we onze highscore en halen we meer dan 250 punten.

dag 3: we komen om te kijken, maar eigenlijk zijn we een bezienswaardigheid

There we are again, back in the hotel. Maar laten we bij het begin beginnen. Eerst ontbijt, waar vanochtend inmiddels 3 van die wafelmachines stonden. Want ja, dan denk je dat choaches wel gaan zeggen:'eet een appel!', maar die zijn hier zo chemisch dat ze dat zelf ook niet doen en liever een wafel en donuts eten. Na het ontbijt gelukkig weer aan de slag met het oefenen van de presentaties. Buiten, want het was het 29 graden vandaag. Het ging echt prima. Wat zijn het toch een kanjers.

• Na een uurtje vond iedereen het wel genoeg en mochten ze nog even 5 minuten verstoppertje doen, waarna we hoopten binnen 5 minuten te kunnen vertrekken, maar dat werden er toch 25. Telkens als we compleet beneden stonden, was er iemand zijn zonnebril vergeten of lag er toch nog en fietshelm op een van de  kamers. Daar gingen we op de fiets, tour St Louis. Nadat we een stukje gefietst hadden, kwamen we terecht in een wijk met peperdure huizen. Ook al hadden we nog zo met de coaches afgesproken om ons niet te gedragen als van die ordinaire 'oh, oh Cherso' mensen, konden we het niet laten om toch even de wijk in te fietsen, ook al werd er nadrukkelijk gemeld dat de hele wijk private property was waar tresspassing niet toegestaan was. Gigantische huizen met Griekse pilaren langs prachtige lanen met hele hoge oude bomen.

• Na een tijdje daar onze ogen uit te hebben gekeken, was het wel weer genoeg en vertrokken naar een park. Even een lesje geschiedenis tussen door (thanks to coach Mariksa), hier was in 1904 nog een wereldtentoonstelling, waar allemaal goede kunstenaars uit landen uit de hele wereld kunstwerken voor maakten. Daar kochten we in de tourist information een tosti met kip, terwijl iedereen tegelijkertijd zijn verzamelde flesjes(van alle cola en andere frisdrank), vulden. We picknickten aan de rand van een meer, met onze voeten hangend in het water. Echt heerlijk, vooral als je bedenkt dat het onwijs heet was hier. Genieten!!!

• Na hier een poosje te hebben gezeten, gingen we maar eens op huis aan om de spullen voor de pit area te gaan halen. Die pitarea moest vandaag worden opgebwoud. In de pit-area zaten ook allemaal jongeren voor de FTC(voor kinderen vanaf 15), junior FLL(van 6-9) en de FRC (voor studenten, die echt interessante robots mogen gaan maken). Coaches Floor Jaen en Mariska vonden het wel een goed idee als de leiding voor het inrichten even overgedragen zou worden aan de junior coach, Eva. Dat ging opzich wel prima. Eerst maar even de tent op zetten. Al leek het heel moeilijk, toch kregen we het voor elkaar de stand in een uur redelijk op te bouwen met zijn allen, waarbij de kids ook nog tijd vonden om te socializen. Iedereen viel bijna van zijn stoel, zo apart en cool vonden ze het dat wij daar met fietsen kwamen aanzetten. Geweldig! Overal kwamen mensen vandaan om te vragen of wij echt de mensen  van de fietsen waren. Ook de kroontjes gingen er hard doorheen. Nog geen anderhalf uur na aankomst waren ze al geheel verdwenen.

• Toen dat allemaal gebeurd was, mochten we naar de minst leerzame en weinig inspirerende opname van 'wouldn't it be cool if...', waarbij kinderen een eigen uitvinding moesten doen ofzo. Niemand begreep het echt. Gelukkig bracht het wel de gelegenheid om even te gaan slapen, dat hadden we hard nodig.

• Na ons middagslaapje vlogen we nog even langs de supermarkt. En daarna aten we een hapje bij de Panda express in Union station. Union station is een enorme hal, die ooit dienst deed als stationshal, maar die nu gevuld wordt een een winkelcentrum.

• Nu zijn we weer terug in het hotel. We zijn morgen al tussen 11:00 en 12:00 (= 18.00 uur bij jullie in Nederland) aan de beurt met al de presentaties, dus er wordt nog druk geoefend. Maar het gaat goed. Alles teksten zitten er behoorlijk in, dus we hebben er alle vertrouwen in dat ze gaan knallen.                              

Dag 2: Friendshipday

Eva:
Héhé, eindelijk konden we vandaag dan toch echt beginnen. Na een ontbijt, waar bij iedereen stond te springen om zijn eigen wafel te kunnen maken, ging Watts up! aan de slag. Voor de corevalues poster moesten er nog plaatjes geknipt en ingekleurd, er moesten fietsen versierd worden, geoefend met de presentatie en de robot moest worden uitgepakt en weer in elkaar gezet.

De (oranje!) poster wordt langzaam voorzien van al onze samenwerkingskreten.

Demian plakt er lustig op los. Echt Demian, hij moet en zal z'n schouders er onder zetten en komt daarmee altijd tot een verrassend (goed!) resultaat.

Tsja Thomas, wat heb je nou eigenlijk allemaal ontdekt?

 

De core values teksten worden in het kleine zijtuintje naast het hotel doorgenomen met een heerlijk zonnetje erbij. We missen het Maerlant echt ZO erg!

Oefenen van de onderzoekspresentatie. Demian stapt naar voren en vraagt: "but what is allergy exacly?"
Op de achtergrond downtown St. Louis.

Alle robotonderdelen liggen klaar om uitgepakt te worden. Zouden ze de reis overleefd hebben?

Toon en Flip overleggen over operatie: herstel Cherry (de robot). De patient heeft het gelukkig overleefd.

HANDIG! zet je robot op een karretje. En zo breng j alles naar de 10e verdieping.

Fietsen versieren. De zijtuin van het hotel is ons domein geworden.

De fietsen zijn bevlagd, ondergeslingerd, gekroond. Het valt wel op!

Het uizicht vanuit het hotel vanmorgen was toch wel een plaatje waard. Marga doet de rest.

Matthijs op dezelfde plek.

Toen we bijna klaar waren met de poster en de robot uitpakken, gingen Floor en Wiebe maar eens fietsen klaar zetten om te versieren. Maarja, dan moeten het er wel 14 zijn, geen 12. Bikeworks bleek er 2 vergeten t zijn. Allemaal toch goed gekomen. Nu staan er gelukkig wél 14 knal oranje fietsen met, jaja, knal oranje vlaggetjes. Toen dat allemaal klaar was, had iedereen, echt mega snel, wel na 20 minuten, een fiets te pakken en gingen we weg. Tja, een lint van 14 oranje fietsen vraagt er om, we werden ongelofelijk nagestaard door allemaal Amerikanen. Iederen die naar ons keek werd vrolijk gegroet. Toen we bij het America's Centre een ere rondje gereden hadden: ja hoor lekke band. Gebeurd ook echt met ons, wij Nederlanders. Maar goed, dat is opgelost, Mariska en Jan op avontuur om de band te plakken, terwijl de rest op zoek ging naar lunch. Lunch werd Subway sandwiches van een halve meter lang (Big is beautiffull, dus ook tasty!) Daarna kwamen we weer terug bij het America's Centre, om met de bus naar de Friendship Day te gaan. Daar ontmoetten we ons host-team uit Saint Louis.  De dag was georganiseerd in het Sciencecentre hier. Iedere bus die aankwam werd ontvangen met de vlaggen van de teams die er in zaten, en je werd de bus natuurlijk pas uitgelaten na een flinke rij "high fives!"We hebben een mega nep-dinosaurus gezien, en, dames en heren, LET OP!, we hebben een echte Mascotte gekregen van Jennifer. Dat is de coach van het Amerikaanse team. Het is een echte kermit de kikker pop, die we zelf mochten vullen, 'wassen' (wat meer een beetje op aaien leek onder een wind-douche) en aankleden. Natuurlijk draagt Kermit nu oranje! Onze outfits vallen namelijk enorm op! Er zijn meer teams met oranje shirts, maar de turqoise vesten er over staan echt strak! Toen het science center sloot mochten we naar een ander deel, waar alle teams bij elkaar kwamen om te eten. Daar hebben we gezellig de rest van ze van de dag doorgebracht, vooral in het huisje met de glow-in-the-dark bellen en de lamp waar je pupillen grijs worden. En de kids werden geïnterviewed, over wat ze hier van vonden.

 

Marga, Laura Eva, Hannah en Ashna in het Science Center.

Behalve Kermit, lopen er hier nog meer Muppets rond. Bovenstaande foto bewijst het: fozzy the bear bestaat echt, althans, Margamuppet doet flink haar best.

Watts up! en de Cranium Crusaders

  Aan eind werd dat geshowed aan de rest van de teams, wat zijn het toch een top kinderen. Toen vonden ze het echt tijd om naar huis te gaan, en gingen we met de bus terug naar America's center en van daar met de knal oranje fietsen terugnaar het hotel. Iedereen stond al bijna klaar om in zijn zwembroek in het zwembad te springen, maar ze werden nog net even door Floor in de kraag gegrepen om de opbouw van de technische presentatie aanstaande donderdag door te nemen. Daarna smeekten of ze naar het zwembad mochten gaan en hadden het heerlijk. Na een uurtje waren ze het zat, en deden we nog even een chips chill bij de meiden op de kamer. Heel gezellig, zelfs zo gezellig dat Matthijs besloot te blijven, maar die ligt nu toch gewoon in zijn eigen bed te pitten.

Watts up! showt de fietsen voor een downtown met sunset.

Onze nieuwe mascotte, bij Flip op het kinderzitje

Gezellige boel op de kamer van Laura, Eva en Marga

Morgen wacht weer een volle dag. We gaan de PIT opbouwen en decoreren en alvast wat oefenen.